நாஷ்டா துண்ணியா?

மெட்ராஸ் பாஷையில் பல வார்த்தைகள் எங்கேயிருந்து தோன்றின என்று கண்டேபிடிக்க முடியாது. டபாய்த்தல், கலாய்தல், டுபாகூர் என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். சில double stress வார்த்தைகளும் உண்டு. "சாரி மன்ச்சிகங்கனா" "மேட்டரு விஷயமா பேசனுன்னா " "எனுக்கு நாபக மெமரி கொஞ்சம் கம்மின்னா" "தப்பா மிஷ்டீக் ஆயிட்சுபா" என்று.

இங்கு சப்ஜெக்ட் மேட்டர், மெட்ராஸ் தமிழல்ல. நாஷ்டா. சாரி மன்ச்சிகங்க. தப்பா மிஷ்டீகாயிடிச்சி .

இந்த நாஷ்டா இரண்டு வகையிலும் சேரும். அதாவது எங்கிருந்து தோன்றியதும் தெரியாது (திருவள்ளுவர் சத்தியமாக நாஷ்டா துண்ணிருக்க மாட்டார்) அதோடு "நாஷ்டா டிபனு துண்ணியா" என்கிற double stressம் உண்டு.

நானிருக்கும் துபாயில் இந்த நாஷ்டா பரபரப்பு மிக அதிகம். குறிப்பாக weekend சமயங்களில்.

எல்லா மக்களும் ஹோட்டலில்தான் ஆர்டர் செய்வார்கள். வீட்டில் காப்பி போட்டாலே பெரிய விஷயம். ஒரு பத்து நிமிடம் தாமதமாக எழுந்தால் துபாயில் நாஷ்டா காலியாகிவிடும்.

: அய்யய்யோ, இப்பதானே இட்லி குளோசாச்சு.. சாதா தோசை ஒன்னு எக்ஸ்ட்ரா போட்டுறவா? அடடா அதுவும் அரைதான் மாவு இருக்காம்..

: சாம்பார் காலி சார். சட்னி தண்ணியா அனுப்பிடட்டா?

இதெல்லாம் decent சமாளிப்புகள். சில சமயம் ஆர்டர் எடுப்பவர்கள் என்னை மாதிரி ரெகுலர் கஸ்டமர்களுக்கு (அதாவது நாஷ்டா, லஞ்ச், snacks, dinner எல்லாம் வாங்குபவர்) ஒரு எக்ஸ்ட்ரா மைல் செல்வார்கள்.

: அய்யய்யோ, கடைசி இட்லி இப்பதானே வாயில போடறாரு..கொஞ்சம் முன்னாடி போன் பண்ண மாட்டிங்களா சார்... (சாப்பிட்டு கொண்டிருப்பவர் சட்டென்று எல்லா இட்லியும் வாயில் அடைத்துக்கொள்வார். புரையேறி திண்டாடுவார். ஒரே இருமல் சத்தமாக இருக்கும். "ஒரு தண்ணி குடுப்பா" என்று கூச்சல் கேட்கும். "தண்ணி கூடவா ஆர்டர் பண்றாங்க இப்பல்லாம்" என்று கிச்சனிலிருந்து ஒரு ஆச்சரிய குரல் கேட்கும். "அட நீ வேற, இங்கேபா")

: டேய், ரெகுலர் கஸ்டமர் தோசை கேட்கராருடா.. அதோ அந்த ஆளை கொஞ்சம் நிறுத்து.. சார், தோசை சரியில்லை பார்சல்லே.. ரிடர்ன் பண்ணிட்டு சப்பாத்தி போட்றவா? (அட வேணாம் போயா. போன வாட்டி இதே மாதிரிதான் பூரிக்கு பதிலா லெமன் ஜூஸ் கொடுத்தே..)

: டேய், அந்த பொங்கல் பிளேட்டை அப்படியே அந்த கண்ணாடி பார்ட்டிக்கு தெரியாம பார்சலுக்கு அனுப்பிடு.. கண்ணாடி பார்ட்டிக்கு ஒரு கத்திரிக்கா ஊத்தப்பம் போட்டுரு..

இந்த நாஷ்டா விவகாரம் ஒரு பெரிய task மாதிரி. பல பேர் weekend காலையில் எதையும் கமிட் பண்ணமாட்டார்கள்.

: ஒன்னு பண்ணறேன்.. நாளைக்கு breakfast கிடைச்ச அப்புறம் போன் பண்றேன் ஓகேவா? கரெக்டா டைம் சொல்ல முடியாது இப்போ.. என் பையன் வேற பூரிக்கு பாஜிதான் வேணும்னு அடம் புடிக்கிறான். அட்ஜஸ்டே பண்ண மாட்டானுங்க இந்த காலத்து பசங்க...

: வீட்டிலே அவரு இல்லே.. ஆபீஸ் டூர் போயிருக்கார். இந்த வாரம் உங்க husband கொஞ்சம் பிரேக் பாஸ்டுக்கு ஹெல்ப் பண்ண முடியுமா? (husband அலறி அடித்து அவரும் ஆபீஸ் டூர் போய்விடுவார். "ஒரு வேளை நம்மளையே சமைக்க சொல்றாங்களோ?")

ஒரு சில ஹோட்டல் அதிபர்கள் இந்த நாஷ்டா தொல்லை தாங்காமல் வீட்டிற்க்கே சமையல் ஆட்களை அனுப்ப ஆரம்பித்து விட்டார்கள். அதிலும் பின்னால் பிராப்ளம் வந்து விட்டது.

: என்ன சார், கணேசனை எப்பவும் அந்த B பளாக்குக்கே அனுப்பறீங்க ... இந்த முருகேசனுக்கு தயிர் சாதத்தை விட்டா ஒண்ணுமே பண்ண தெரியலே..

: எங்க husbandக்கு ஷுகர்.. காலையிலே நாலு மணிக்கே அவருக்கு தோசை சாப்பிடனும்.. ஒரு மூணரைக்கு செந்திலை அனுப்ப முடியுமா?

: அந்த மாணிக்கத்தையே அனுப்புங்க.. பசங்களுக்கு அவன்தான் நல்லா புக் அட்டை போட்டு தரான்..

இப்படியாக சில பல எக்ஸ்ட்ரா ரிக்வேஸ்டுகள் வரத்தொடங்கின. பல ஹோட்டல் அதிபர்கள் தொல்லை தாங்காமல் stationery கடை திறந்து ஹோட்டல் பிசினஸ் போதுண்டா அப்பா என்று ஓடி விட்டார்கள்.

வாங்க வாங்க துபாய்க்கு வாருங்க.. ஆனா இந்த நாஷ்டா மட்டும் கியாரண்டீ தர முடியாது சார். மேட்டரு விஷயம் புரிந்திருக்கும்னு நினைக்கிறேன். சாரி மன்ச்சிகங்க.

----------------------------------------------------------------------------------------

Flat # 000, Writers’ Block

The last 2 months were very hectic from the point of view of the last 2 months!

My friends started questioning me why I am not writing in my blog (which means I have started bothering them more).

Beyond the business reasons, I too started wondering didn’t I find an hour to torment my creativity of sorts?

Then it dawned on me – all of us go thru this period of “don’t know what I did in the last summer or winter or wherever the last 2 months fell”, though it sounds a bit of a complicated period going by the narration. If my memory serves right and left, learned men and women call it writer’s block. I am not sure how this happens to even those who are not writers like the underdigitallysigned.

I heard different popular writers had their methods to counter this period of creativitylessness.

Rowling used to slap the tea shop owner once a while where she normally frequents for her Potter stories. The guilt and probably the tea shop owner’s return guilt made her work vigorously on the witches and the other horrifying set of creatures she comes up with. PG Wo tries to slip on his 4 little stairs and takes some deliberate extra rolls to get wet or dirty depending on the season to jump back to the writing table. Jeffrey Archer prefers to go to jail to start writing again. I heard he has a bunch of tax experts to work on cooking the defaults that will fetch him the “Yes Milad. I plead guilty for all. Now can I go to my cell?” opportunity. Tamil writer Sujatha used to dismantle his old computer completely and refixes it during these tough times. People say he adds a new feature to it every time he refixes and by the time he died, made it almost a living thing.

But I know a few guys who will never get this disease. I have a friend who only thinks in numbers and rarely in words. Having got used so much to Excel worksheets for countless number of years – even his signature by hand looks digital. For any communication in life, he will draw some rows and columns and try to accommodate all he wants to say within those. I used to wonder what happens if he is under the gun and asked to write a novel. I guess the digital novel will go like this:

	The	Night	that	never	dawned
	Lisa	David	Maria	George	Gardener	Driver
Page 1-38	Intro and her father’s murder				Comes once to mow to find the father’s corpse	Waits for instructions in the car doing nothing
Page 39-89		Meets Maria CNTRL C	CTRL V			Prime suspect
Page 90-224	Meets David CNTRL C	CTRL V Falls in love with Maria and both meet very often (since 130 pages)	Escapes from an unidentified killer narrowly		Comes to get the money for the mowing and the unrelated job	Drops and picks up lot of guests for the funeral
Page 225&226	Goes to Police
Page 227 - 342	Keeps crying	Gets murdered		Falls in love with Lisa and both meet very often (since 120 pages)
Page 343	Cries and Smiles alternatively		Catches George	Gets caught - happens to be the murderer		Silently drives both Lisa and Maria

There is another friend who has practiced a life of absolute silence carefully combined with complete thoughtlessness. Most of his answers will be – eh? Oh! Ah.. mmm. He has always behaved like a crashed hard drive with no answer for any type of communication. Imagine he starts writing his blog:

: eh?

darkness

: oh!

silence

: ah?

By the way, I have had Employee's block for so many years in the Gulf and no one tried to cure me luckily. I know a few friends who have had Student's block and never bothered to come out of it.

---------------------------------------------------------------------